Pak de bron aan
Ergonomie is het werk aanpassen aan de medewerker en niet andersom. Als het werk niet veilig is, dan moeten we daar wat aan doen. De medewerker trainen in het uitvoeren van onveilige taken is geen oplossing. De bron van een knelpunt aanpakken is het meest effectief.
Neem bijvoorbeeld het uitwringen van doekjes. Voordat we tijd en moeite besteden aan het trainen van medewerkers in de minst belastende manier van wringen, is het verstandig eerst te bestuderen of de bron niet geëlimineerd kan worden. Het wringen zelf dus. Het wringen kan mechanisch met een miniwringer op de kar óf je stapt over op microvezeldoekjes waarbij wringen helemaal niet meer nodig is. Een ander voorbeeld van het elimineren van de bron is het sorteren van de was. Je kunt afspreken met een wasserij dat zij het linnengoed al in afzonderlijke pakketten voor de afdelingen afleveren. Dat scheelt veel (potentieel fysiek belastend) werk.
Kan het anders?
Je zou nog een stap verder kunnen gaan. Moeten bepaalde taken überhaupt wel uitgevoerd worden? Het lijkt een obligate vraag als we het hebben over het schoonhouden van de vloeren. Deze vraag kan echter een interessante discussie aanzwengelen. Je komt misschien tot het inzicht dat het niet noodzakelijk is om de vloeren in de huidige frequentie te boenen. Of je kunt maatregelen treffen die ervoor zorgen dat de vloeren minder snel vuil worden.
Veiligheid
Pas als je de bron van de belasting niet kunt wegnemen, zul je maatregelen moeten nemen op het niveau van beheersing van de bron. Trainingen (hoe til ik correct, hoe duw ik een kar, hoe sta ik ontspannen et cetera) en taakroulatie moeten er dan voor zorgen dat het werk veilig uitgevoerd kan worden. En ook al kan de bron niet geëlimineerd worden, de Praktijkrichtlijnen mag je niet overschrijden. Het technisch correct uitvoeren van onveilige handelingen is nooit een oplossing.