Seniorenbed
Seniorenbedden zijn normale ledikanten met één groot verschil. Ze zijn hoger of zijn hoger af te stellen dan normale ledikanten. Senioren kunnen er daardoor gemakkelijk in- en uitstappen en zijn daardoor langer zelfstandig. eventueel met hulp van een mantelzorger. Het is ook veiliger en je hebt minder kans op vallen.
Het verschil tussen een seniorenbed en een ‘gewoon’ elektrisch hoog-laag bed is tegenwoordig niet zo groot meer. Veel seniorenbedden hebben bijvoorbeeld een elektrisch verstelbare bodem. De cliënt kan zichzelf daarmee tot zit brengen door het hoofdeinde om hoog te zetten. Ook het uit bed gaan wordt makkelijker als de hoofdsteun al wat omhoog gezet is. De cliënt is dan als het ware al een eindje op weg.
Daarnaast zijn er steeds meer hulpmiddelen die je aan een seniorenbed kunt vastmaken, ook daarmee kun je de zelfredzaamheid vergroten. Een voorbeeld is de Top-Grip (zie plaatje). Dat is een handgreep die je aan de bedrand vastmaakt met twee nylon banden. De cliënt heeft dan meer grip tijdens omdraaien, opstaan en zitten.
Ook de alom bekende papegaai kun je gebruiken bij een seniorenbed. Omdat zo’n bed meestal geen handig mechaniek heeft waar je de papegaai in kunt klikken is er een papegaai met een brede poot. Dat kan handig zijn, want met een papegaai kunnen bepaalde cliënten zichzelf gemakkelijker verplaatsen in bed en tot zit komen.
Hoewel een seniorenbed dus handig kan zijn, zeker als je de losse opties die je er bij kunt gebruiken, optimaal inzet, moet je je afvragen of het vaak niet handiger is een gewoon elektrisch hoog-laag bed in te zitten. Daar zitten alle opties meestal standaard op én het bed kan omhoog en naar beneden gezet worden. In elk geval is het zo dat als de cliënt Mobiliteitsklasse B of hoger heeft je een elektrisch hoog-laag bed moet gebruiken. Dan is het seniorenbed dus vaak een (handige?) tussenoplossing.
Deze tip is gemaakt in het kader van de ZelfredzaamheidsRadar©