Transfers bij een fractuur in de wervelkolom
Als aanvullend criterium bij de Praktijkrichtlijnen is afgesproken dat de manier waarop cliënten worden verplaatst wordt vastgelegd op een Til-, Bewegings- of Transferprotocol.
In de ziekenhuizen waar de omloopsnelheid van patiënten doorgaans vrij snel is dat wat lastig te organiseren. Daarom is in het kader van het Arboconvenant afgesproken om op afdelingen waar patiënten niet lang verblijven en/of snel herstellen niet te gaan werken met patiënt-specifieke protocollen, maar per aandoening transferprotocollen te gaan opstellen. Ze heten dan procesprotocollen.
Na bijvoorbeeld een total hip operatie wordt voor elke dag na de ingreep OK precies aangeven hoe de patiënt gemobiliseerd wordt en welke hulpmiddelen daarbij gebruikt worden. Een en ander wordt uiteraard op basis van de Praktijkrichtlijnen vastgesteld.
Een ander voorbeeld van een dergelijke procedure is hoe om te gaan met de noodzakelijke transfers bij patiënten die herstellen van een fractuur in de wervelkolom. Het gaat dan om patiënten die volledige bedrust hebben, waarbij het bed 100% horizontaal staat en die ook een ´kraag´ moeten dragen.
In verband met de preventie van decubitus en voor de directie verzorging moeten deze mensen toch worden verplaatst. In het Health Science Centre in Winnipeg is onderzocht hoe dat het beste zou kunnen zonder daarbij de ruggen van de zorgverleners te zwaar te belasten. In dit Canadese ziekenhuis werkt men met een zogenaamd ´minimal lift program´ dat is gebaseerd op ergonomische principes die ook de basis zijn van de nederlandse Praktijkrichtlijnen.
Omdat in dit ziekenhuis na de introductie van glijzeilen het aantal incidenten dat direct tot rugklachten leidde met 83% was gereduceerd, lag het voor de hand om ook voor de transfers met patiënten met meer of minder instabiele fracturen in de wervelkolom de glijzeilen uit te proberen.
Uit de testen, uitgevoerd met een unster, bleek dat er voor een transfer omhoog in bed (uitgevoerd met twee zorgverleners) 3 kilogram kracht (30 N) nodig is. Dat is ruim onder de volgende de Praktijkrichtlijnen toegestane kracht voor duwen (maximaal 15 kilo per hand) en in mindere mate voor trekken (bij kracht vanuit de vingers maximaal 5 kilo). Soortgelijke resultaten zijn gemeten bij de transfers zijwaarts in bed. Volgens het onderzoeksteam onder leiding van Marylou Muir is de immobilisatie van de wervelkolom tijdens de transfers gewaarborgd.
Het lijkt er dan ook op dat het verplaatsen van dit soort patiënten uitgevoerd kan worden met een glijzeil. Deze informatie kan nuttig zijn bij het opstellen van een procesprotocol. We kunnen ons daarbij wel afvragen of een zogenaamd ´tostie-ijzer-bed´ waarbij de patiënt min of meer wordt ingeklemd tussen twee ligondersteuningen en daarin automatisch gedraaid kan worden, niet een meer afdoende oplossing is.
Als u meer wilt weten over dit onderzoek en de exacte wijze waarop de transfers zijn uitgevoerd kunt u contact opnemen met de Canadese onderzoekers Marylou Muir.
Werkt u in uw ziekenhuis met procesprotocollen? Wij zijn daarin geïnteresseerd en zouden daarover graag een arbotip als deze maken. Stuur ons een mailtje