Kies eens voor IEDER partij!
Bij ruzies tussen cliënten, of een meningsverschil tussen verzorgers of tussen verzorger en cliënt, neigen we tot denken in termen van dader/slachtoffer, gelijkhebbende/dolende of een andere tegenstelling. We nemen het vervolgens op voor het slachtoffer ofwel de zwakkere partij, of nemen onszelf als de gelijkhebbende partij. Maar de vraag wie 'schuld' of wie 'gelijk' heeft is niet allesbepalend voor de omgang hier en nu. Het gaat erom hoe je verdere escalatie voorkomt, duidelijkheid of veiligheid brengt in de groep. Als de gemoederen zijn gesust kun je alsnog (desgewenst) mensen aanspreken op hun eerdere gedrag, en zijn ze daar ook ontvankelijker voor.
Het begrip 'veelzijdige partijdigheid' houdt in dat bij een conflict ieder vanuit het eigen gezichtsveld goede redenen heeft voor zijn of haar gedrag. Dit kun je naar iedere betrokkene op een positieve manier verwoorden en ervoor acceptatie laten merken. De dame die luidkeels anderen commandeert 'vindt dit blijkbaar belangrijk, anders zou ze dit niet zo doen.' Bij zo'n insteek is ze ook makkelijker apart te nemen voor een kalmerend gesprek op kantoor, zonder gezichtsverlies. Haar tafelgenoot kan dan beter gerustgesteld worden. 'Vervelend dat dit net gebeurde. Ik snap helemaal dat u geschrokken bent, zo zou ik me ook voelen. Een collega praat nu met haar en we houden een oogje in het zeil als ze zo terugkomt. Kan ik nu iets voor ú doen?'
Mensen met dementie verblijven in groepen, staan de hele dag door aan elkaar bloot en begrijpen elkaar steeds minder. Botsingen zijn hiermee onontkoombaar. Maar er is altijd iets te doen om de schokken te dempen, door alle partijen serieus te nemen en te ondersteunen.