Ieder haar eigen troost
Een reactie als 'we hebben allemaal wel eens wat' of 'elk huisje heeft zijn kruisje' suggereert dat leed bij het leven hoort en dat we er - dus - niet moeilijk over doen. Zo wordt voor de ander de drempel wel hoog om te ventileren en doet deze er naar jou eerder het zwijgen toe.
Feit blijft dat ieders leed voor hem of haar zelf ook pijn kan doen en recht heeft ervaren en gehoord te worden.
Daarbij gaat ieder er anders mee om; er is niet één aanpak bij troost. Niet iedereen wil veel praten of aangehaald worden, sommigen vinden het fijn als de ander nabij blijft, weer een ander wil geregeld alleen zijn.
Aanvoelen van en inleven in wat de ander wil is van belang. Laat merken dat je het verdriet kunt dragen: door kalm te blijven, de ander bij de hand of arm te pakken. Overdrijf niet in aanhalen en schat vooraf in of deze persoon dit contact prettig vindt.