De cliënt draait je de duimschroeven aan
Herinner je de bullebakken van de lagere school nog? Ze voelden en wisten dat veel leeftijdgenoten angstig raakten van hun agressieve gedrag en sneller toegaven. Kortom: het bullebakken werd beloond en zo in stand gehouden. Zo’n aangeleerd agressief gedrag wordt instrumenteel genoemd, een middel om een doel te bereiken. De druk op de omgeving wordt hier vaak stapsgewijs opgebouwd. Na steeds zwaardere dreigementen wordt bijvoorbeeld met veel misbaar iets van tafel geveegd. Op zo'n manier dat het wel indrukwekkend maar niet gevaarlijk is. De persoon wil in principe niet dat de situatie escaleert, als hij diens doel maar bereikt. Een voorbeeld is het familielid dat, om een eenpersoonskamer te 'regelen' voor pa of ma, personeel benadert met een combinatie van dringende vragen, eisen en onterechte verwijten over zogenaamde beloftes. 'Je moet ze onder druk zetten, dan willen ze wel toegeven.' De intensiteit en druk worden geleidelijk opgevoerd, soms ook wordt er meteen hoog ingezet en bijvoorbeeld met een stuk gedreigd in de plaatselijke krant. Voor de daders lijkt hun gedrag logisch en vanzelfsprekend, van de langetermijngevolgen (zoals de verstoorde verstandhouding) zijn ze zich minder bewust of deze zijn voor hen minder van belang.
Algemene leefregel is om vriendelijk maar kordaat en begrenzend te reageren. Dat het overleg wordt gestopt en niet wordt toegegeven. Als je bang wordt of geen uitweg ziet, ga je weg en vraag je hulp van collega's.