Onterecht beschuldigd, geen paniek
Probleem bij onterechte verwijten en beschuldigingen is, dat je moeilijk je onschuld kunt bewijzen. Je kunt niet aantonen dat je iets niet hebt weggenomen (tenzij het later bij de cliënt wordt gevonden). En je hebt er geen verweer tegen, als verwanten de aantijgingen van de cliënt horen en je gaan verdenken. Waar rook is, moet toch vuur zijn?
Beschuldigd worden is natuurlijk geen pretje, maar nuchter bezien loopt het meestal op den duur wel los. Stel dat ze eerder mensen verdacht, dan zal vlug voor de betrokkenen helder zijn dat het knelpunt in haar wantrouwen zit en niet in jouw eerlijkheid. Ben je het eerste mikpunt van wantrouwen, dan zullen anderen later met vergelijkbare verdenkingen te maken krijgen - niet prettig voor hen maar wel ontlastend voor jou. Zo werkt de tijd in je voordeel.
Het is beter niet te piekeren over andermans gedachten en de aandacht te richten op wat je wel in de hand hebt. Zoals je leidinggevende uitleggen wat er is voorgevallen. En verwanten uitleggen wat speelt, en meedelen dat deze situatie ook voor jou heel belastend is.