Plafondlift bij nucleaire geneeskunde
Nu we zo langzamerhand de bulk van de tilproblematiek in de zorg hebben opgelost, kunnen we aandacht geven aan specifiekere problemen. Die spelen met name in de ziekenhuizen, bijvoorbeeld op afdelingen als de OK, het lab, CSA en Röntgen, etc. Want ook immobiele patiënten die een nucleair onderzoek moeten ondergaan zou je met een tillift moeten kunnen verplaatsen.
Een plafondsysteem is dan het meest voor de hand liggend. Dat scheelt ruimte, je hoeft niet zwaar te manoeuvreren en omdat je de lift niet vaak nodig hebt staat de lift ook niet in de weg. Op een afdeling als nucleaire geneeskunde staan echter de CT scanners in zogenaamde K3-ruimtes, die in de hoogste NEN-veiligheidsklasse vallen als het gaat om het gebruik van elektrische apparatuur. Plafondliften worden continu opgeladen. Ze zijn dus altijd paraat, maar staan ook altijd onder spanning. Om te voorkomen dat er inwendig galvanisch contact kan ontstaan bij de patiënt mag de tillift dus niet maar zo worden opgehangen, maar moet deze worden geïsoleerd van de rest van de omgeving.
Zo'n geïsoleerde ophanging van de plafondlift is gerealiseerd op de afdeling nucleaire geneeskunde van het Erasmus MC in Rotterdam. Gertrude Caan, medisch nucleair werker, is erg enthousiast: 'Het is voor ons medewerkers heel luxe dat alle ruimtes zijn voorzien van plafondliften en dat we dus nooit met een lift hoeven te slepen. Het komt gemiddeld één keer per week voor dat we iemand moeten overtillen. Dat was voorheen altijd een heel gedoe: je moest de hulp van meer collega’s inroepen, want je bent maar met z’n tweeën. Voordat je vijf collega’s beschikbaar hebt, ben je zo tien minuten verder. De patiënt voelt zich daar opgelaten over en met de tijdsdruk op onze afdeling is het voor ons ook niet prettig werken.'