Een klein praatje als groots gebaar
Sommige gesprekken zijn serieus en ernstig, andere meer terloops. Bij mensen met een kort lontje of gespannenheid kunnen korte contacten door de dag helpen, als vinger aan de pols en om het ventiel te luchten. Bij sommige cliënten moet je dit niet te dik er bovenop leggen. Als je bijvoorbeeld zegt te willen praten, kan dat wat zwaar en formeel overkomen. De ander kan zich afvragen wat er aan de hand is, vermoeden dat er slecht nieuws is of dat over moeilijke zaken gesproken moet worden. Soms is een insteek prima als: 'Goh ben zo moe, mag ik hier even uitrusten?' Even later kun je vertellen waarmee je zo bezig was, en merk je wel of er ruimte voor een gesprekje is - of niet. Een andere mogelijkheid is te vragen iets met je te gaan halen of wegbrengen, waarbij ondertussen kan worden gesproken - of niet.
Voor de opening van het gesprek hoef je de lat niet altijd hoog te leggen; soms kan ook een cliché voldoen. Mensen begrijpen echt wel dat dit ook een uitnodiging is voor een gesprek over iets anders. Op radio en TV komen presentatoren vaak met originlele openingen en supersnelle reacties, maar die zijn vaak vooraf bedacht, en dienen ter vermaak van het publiek. Met gewiekste openingen of door direct met de deur in huis te vallen, kun je de ander ook onder druk zetten, het gevoel oproepen dat je hem/haar overvleugelt.
Ook als je met uitlatingen van de ander even geen raad weet, hoef je geen mooie volzinnen paraat te hebben. 'Daar word ik heel stil van' 'Ik vind het erg voor u, weet even niet wat ik kan zeggen.' Dat kan heel echt en passend zijn.