Hoe meer er van je moet, des te minder er voor de ander kan
Hoe kijk je naar zorg? Wat vind je belangrijk? En je collega's: hoe ligt dit voor hen? Moet alles op tijd af zijn, en de oudere op elke vierkante centimeter geboend? Dat was vroeger de norm, nu is alom bekend dat een flexibele, kalme, op de persoon afgestemde aanpak problemen beperkt of zelfs voorkomt. Je speelt in op voorkeuren in onder meer het dagritme, de manier van verzorgen, toiletgang, manier van bejegenen en bezigheden. 'Het zijn de kleine dingen die het doen.' Bij een moeilijke starter blijft de verzorging misschien beperkt tot een kattenwas en/of onderbeurt, waarbij het nodige 's middags of 's avonds wordt ingehaald. Je let erop welke acties angst, spanning en frustratie oproepen, en wijkt uit naar minder belastende alternatieven. Een alternatief voor het vaak ongewenste gefriemel aan de voeten is ze bijvoorbeeld even te laten weken in een teiltje, en bij het afdrogen te deppen in plaats van te wrijven. Als aantrekken van het hemd weerstand oproept, kan de keuze vallen op een kingsize hemd, of een aangepaste versie die aan één kant volledig te openen is.
Ga na of de visie en doelgroep wel passen bij deze persoon. In een revalidatiesetting is je doel en benadering anders dan op een afdeling voor permanent verblijf van psychiatrische ouderen of mensen met dementie. Als de visie in werken niet past bij wat dit individu nodig heeft, vraagt dat aandacht en afstemming.
Het is ook goed kritisch te kijken naar de huis- en afdelingsregels. Denk aan regels over waar te roken, van de afdeling af mogen, inspraakmogelijkheden, slaap- en waaktijden, afspraken tijdens de maaltijden (bijvoorbeeld blijven zitten tot iedereen klaar is, of niet). Wat is nodig hierin, wat wenselijk, en hoe kun je tegemoet komen aan individuele voorkeuren? Liever eenvoudige, alleen belangrijke en controleerbare afspraken.